Zajrzeliśmy dzisiaj tu i tam. Tu, to znaczy na bagna i tam, znaczy też na bagna. Czyli krótko mówiąc, namówiłem Gosię i ruszyliśmy do Parku. Zasady proste, jedziemy samochodem do Goniądza "Carskim Traktem", ja czasami mogę wysiąść, natomiast Gosia nie traci ciepła i zostaje w aucie. Poranek był taki, że jeszcze dojeżdżając do Łomży miałem poważne wątpliwości, czy nie zawrócić do domu. Śnieg, chłód, pochmurno i ślisko. Ale za Łomżą już inny świat - słońce i miejsca bez świeżego śniegu. Czyli ideał. Jedziemy dalej. Bałem się, że sobota spowoduje tradycyjny zryw do wycinki, a to w konsekwencji przepłoszy łosie w miejsca niedostępne. Dzisiaj jednak drwali jakby mniej.

   
     Pierwszy poważny przystanek koło zjazdu do Suchej Barci. Nałogi wyciągnęły mnie na zewnątrz auta, bo w środku nigdy nie palę. Patrzę pod nogi, a tu świeżutkie ślady watahy wilczej, która prawdopodobnie niedługo przed nami przekroczyła drogę. Nawet poczułem w sobie żyłkę tropiciela i poszedłem za nimi. Bardzo, ale to bardzo zależało mi aby zobaczyć wilka. Do tej pory miałem okazję tylko raz i właściwie późnym wieczorem, tak że na sto procent nawet nie jestem pewien. A tu cała wataha, przeleciała pewnie przed chwilą. Świeże ślady w kopnym śniegu. Po chwili zdałem sobie sprawę, że w aucie na szosie została moja żona ( nie tracąca ciepła) i z lekką konsternacją wróciłem. Kto wie, jakie wilki mogłyby się na nią samotną tam rzucić. Basiory i wadery muszą zaczekać, przyjdzie czas. Chwilę potem, pierwsze spotkanie z łosiami. Przebiegły ładnie, może wilki je pognały? Kilka fotek i dalej jazda.
"Carski..." nie przyniósł więcej rewelacji, więc postanowiłem przelecieć jeszcze przez Osowiec, na drogę do Sośni. I też warto było. Kilka łosi przy poboczu. Co jednak próbowałem coś pstryknąć, to zwierzęta pierzchały.
     
Później szybki powrót i gorący posiłek w Bartlowiźnie. Tutaj nawet moja szanowna małżonka opuściła samochód. Bardzo urokliwe miejsce i miła obsługa, a żurek z borowikami paluszki lizać.
No i powrót. Słońce niziutko. Może zdążymy jeszcze na zachód, na Bagno Ławki. I zdążyliśmy. Piękne złote szuwary i latające myszołowy włochate. Ślicznie, widoczki pierwsza klasa!
           
     A w końcu stop. Koło samej drogi, żerująca klępa z młodym. Wspaniała i pełna ufności. Pozowała wraz z dzieckiem, jakby spodziewała się, że tylko popatrzymy i nie zrobimy jej krzywdy. To chyba moje łosiowe zdjęcia życia. Zamieszczam kilka, bo naprawdę warto spojrzeć. Szkoda tylko, że słońce w oczy, ale i tak spotkanie super. Pstrykałem, aż do zupełnego zdrętwienia palców. Mróz już dochodził do jedenastu stopni, a przecież nie będę zakładał na przywitanie z łosiami rękawic. "Bliskie spotkanie..." czas było zakończyć. Odjechaliśmy, a łośki zostały, gryząc dalej swoje ulubione gałązki.
     Potem, już tylko wspólne dzielenie się wrażeniami. Największe piękno zabrałem jednak ze sobą do domu. Takich nóżek nie ma żaden łoś na świecie. Warto je chronić przed zimnem, nie wysiadając z samochodu, zwłaszcza gdy w takim stroju jedzie się nad Biebrzę. To była prześliczna sobota. Wszystko w jednym...aucie!